Πόσα κιλά βλακείας μπορεί να κουβαλάει ένα κεφάλι?

Χωρίς άλλα σχόλια. Δέκα μέρες τώρα, χόρτασα βλήτα.

Έι, ψιτ, Θεέ... Δώσε μας ένα σόλο!

Τον άκουσα για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 85. Μεγάλη υπόθεση να έχεις φίλο δύο χρόνια μεγαλύτερο, όταν εκείνος έχει αδερφό πολλά χρόνια μεγαλύτερο. Ιδίως όταν εσύ είσαι μοναχοπαίδι. Έβαλε μια κασέτα να παίζει, έπεσαν τα πρώτα λόγια και ήρθε το ρεφρέν: Shadows of the past,
victims of the future. Ωραίος ο Gary Moore.

Άρχισα να την ψάχνω λίγο. Οι κασέτες από τη "Συννεφούλα" έμπαιναν στο δικό μου κασετόφωνο κι εγώ, τρελαμένος πιτσιρικάς, την έβρισκα άγρια. Μαζί και οι υπόλοιποι της παρέας. Χτυπιόμασταν ακούγοντας το Out in the fields. Μαθαίναμε τους Thin Lizzy και τους Colosseum II. Μετά μάθαμε πως ο Lynott πέθανε. Χρόνια ολόκληρα στα μονοπάτια της ηρωίνης, η καρδιά του δεν άντεξε. Το 87 βγήκε το Wild frontier. Το λάτρεψα. Ακόμη και σήμερα πιστεύω πως είναι ένα φανταστικό άλμπουμ, παρά το βιασμό του Over the hills... από τους Nightwish. Και το καλοκαίρι του 90, όταν κάθισα για πρώτη φορά στην κονσόλα και άκουσα το Σουμελίδη να λέει τι με κοιτάς, βάλε τραγούδι και ξεκίνα την εκπομπή, το χέρι πήγε κατευθείαν εκεί. Ο πρώτος δίσκος που είδα μπροστά μου, το πρώτο κομμάτι της πρώτης πλευράς. Το χέρι, ούτως ή άλλως, έτρεμε. Που να ψάχνεις τώρα με τα ακουστικά? Πάτησα το play, ο δίσκος άρχισε να γυρίζει και οι ροκάδες της Θεσσαλονίκης άκουγαν τα τύμπανα της εισαγωγής του Over the hills and far away. Από μέσα ακούστηκε η φωνάρα του Σουμελίδη. Στροφέεεεεες.

Ήταν η εποχή που το γύρισε στα blues. Όταν είσαι 18 και ζεις στο Ελλάντα, δεν έχεις ιδέα του τι είναι blues. Μεταξύ μας, ακόμη και σήμερα που έχω κλείσει τα 36, δε τολμάω να πω ότι ξέρω τι εστί blues. Το μόνο που κατάλαβα όλα αυτά τα χρόνια ήταν πως χωρίς το blues δεν θα υπήρχε rock. Απλά και ξεκάθαρα. Τέλος πάντων, εκείνη την εποχή είχε βγει το Still got the blues. Οι trendy φλούφληδες της εποχής την έβρισκαν με το Walking by myself. Οι γκομενίτσες έβρισκαν τη μελωδία του ομώνυμου κομματιού μοναδική. Ευτυχώς, μόδα ήταν και πέρασε.

Ο Moore συνέχισε στα ίδια blues μονοπάτια. Κάποια στιγμή σταμάτησα να ασχολούμαι με τη μουσική του. Και όλη η υπόλοιπή παρέα το ίδιο. Την ψάχναμε διαφορετικά. Τα alternative γκρουπάκια που ξεπετάχτηκαν εκείνα τα χρόνια μας ξενέρωναν. Offspring και μαλακίες, λέγαμε. Zeppelin παίζουν, με φωνητικά Pistols. Άλλος έκανε στροφή στα κλασσικά των 70's, άλλος σε Metal μονοπάτια, άλλος σε post punk καταστάσεις. Ήρθε η συνεργασία του με τον Bruce και τον Baker και ξενερώσαμε. Ωστόσο, πάντα τον μνημονεύαμε σε συζητήσεις περί κιθάρας, όταν καθόμασταν και κουβεντιάζαμε μέχρι το πρωί για το αν ο Blackmore ή ο Page είναι καλύτερος και για το αν ο Malmsteen έχει κάτι να πει ή, απλά, ανεβοκατεβάζει τα δάχτυλά του με ταχύτητα κροταλία.

Ωριμότητα. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το βιώνεις. Αισθάνθηκα να έρχεται γύρω στα 30. Στη δουλειά, στο σπίτι, στις γκόμενες, στα βιβλία, στη μουσική. Στη μουσική... Ένα βράδυ κατέβασα τα βινύλια από ράφι και άρχισα να τον ακούω. Τον λάτρεψα ξανά.

Το Σάββατο, στο κλειστό του Tae Kwon Do στο Φάληρο, "κλείνει" ένα εκπληκτικό συναυλιακό καλοκαίρι. Ένα κομμάτι από την ιστορία του rock και του blues, ένας πραγματικός ζωντανός θρύλος, θα δώσει την πρώτη του συναυλία στην Ελλάδα. Δεν έχω ιδέα για το αν το setlist θα περιλαμβάνει μόνο blues ή όχι. Και δε δίνω δεκάρα. Ας δω τα δάχτυλά του να ζωγραφίζουν επάνω στην ταστιέρα της Les Paul του, ας ακούσω τα σόλο του και θα είμαι ευτυχισμένος.

Έι, ψιτ, Θεέ... Δώσε μας ένα σόλο!