Το ραντεβού μας ήταν στις 9 το πρωί, στην Πολυτεχνείου, απέναντι από τα Λαδάδικα. Απ'ότι κατάλαβα, ο μόνος που είχε κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ ήταν ο οδηγός μας. Άλλοι βγήκαν για διασκέδαση, άλλοι δούλευαν, άλλοι έπεσαν για ύπνο και δεν τα κατάφεραν. Φτάσαμε εκεί στις 9 ακριβώς και οι περισσότεροι είχαν ήδη μαζευτεί. Καλημέρες, καφέδες, τυρόπιτες και το σλόγκαν της εκδρομής μας, βγαλμένο μέσα από τα shows των Kiss και τα Alive albums. Ένα σλόγκαν που προκάλεσε αίσθηση, αρκετές ώρες αργότερα, έξω από το Terra Vibe.
Όσοι πίστευαν πως θα κοιμηθούν στη διάρκεια του ταξιδιού, με ελάχιστες εξαιρέσεις, διαψεύστηκαν. Όταν βρίσκεσαι σε πουλμανάκι των 24 ατόμων και ξεκινάς να κάνεις 465 χιλιόμετρα δρόμο για να δεις τους Kiss, δε σε παίρνει να κοιμηθείς. Ακούγαμε τη μουσική μας, πίναμε τις μπύρες μας, κάναμε και τρεις στάσεις παρακαλώ. Για να μη μιλήσουμε για τις πλάκες που έκαναν κάποιοι, οι οποίες κρατούσαν κι εμάς τους υπόλοιπους ξύπνιους. Τελικά, λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι ήμασταν αραδιασμένοι στην ταβέρνα "Συντριβάνι", στη Μαλακάσα, περιμένοντας τις σαλάτες μας, τα κοψίδια μας και την πιπερόπιτά μας (μπουγάτσα με πιπέρι, όπως λέγαμε). Κι αφού φάγαμε και ήπιαμε του σκασμού, γύρω στις 7, μπήκαμε και πάλι στο πουλμανάκι. Ο οδηγός μας, πραγματικός τσάκαλος, μας άφησε ακριβώς μπροστά στην είσοδο του Terra Vibe. Κι εμείς, σαν καλά τρελοκομεία, μαζευτήκαμε και φωνάξαμε παρεούλα...
YOU WANTED THE BEST? YOU GOT THE BEST! THE HOTTEST BAND OF THE WORLD... KISS!
Αφού περάσαμε τους ελέγχους και μας έβαλαν να φορέσουμε και εκείνα τα γελοία πλαστικα κορδελάκια στο χέρι (ουυυυυ, σιξ χάντρεντ σίξτι σιξ), ήρθε για αρκετά παιδιά της παρέας η πρώτη γνωριμία με το χώρο. Αλλαγμένο ελαφρώς το Terra Vibe, για μια ακόμη φορά. Με πολύ λιγότερες τουαλέτες, σε σχέση με τα Rockwave. Αυτό που μας άγχωσε από την πρώτη στιγμή ήταν ο κόσμος, ο οποίος μας φαινόταν λίγος. Και ήταν όντως, δυστυχώς, λίγος, μια και τα αδέρφια μας οι ροκάδες από την πρωτεύουσα έχουν αρχίσει να συμπεριφέρονται σαν μαλακισμένοι νεόπλουτοι και να σνομπάρουν τέτοιες συναυλίες. Δε θέλει και πολύ, όμως. Πέντε καλά μποϊκοτάζ να κάνουμε εμείς οι βόρειοι στις φετινές συναυλίες (η Σόφια είναι πολύ πιο κοντά από την Αθήνα και οι τιμές των εισιτηρίων είναι απίστευτα πιο χαμηλές) και τότε θα δείτε, μαλάκες αδερφοί μας, αν θα σας ξαναφέρει μεγάλο όνομα η DiDi Music. Να δείτε του χρόνου ένα Rockwave με πρώτο όνομα τους Celtic Frost, να μάθετε να φέρεστε. Περίμενα να δω γύρω στα 20,000 άτομα. Τελικά, ούτε καν 10,000 δεν έκαναν τον κόπο.
Και λυπάμαι για το επιθετικό ύφος, αλλά σας αξίζει 100%.
Οι Cinder Road έπαιξαν αρκετά καλά, αλλά, δυστυχώς, το κοινό ήταν εντελώς αδιάφορο. Πράγμα που αποδίδαμε στο ότι ο κόσμος ήταν διψασμένος για να δει τους Kiss. Και πάλι διαψευστήκαμε, δυστυχώς. Εμένα πάντως μου άρεσαν πολύ και πιστεύω πως το μέλλον τους ανήκει.
Η είσοδος των Kiss στη σκηνή ήταν λιτή. Χωρίς ηχογραφημένα σολάκια, χωρίς επίδειξη από τους προβολείς. Το show, ούτως ή άλλως, θα το παρακολουθούσαμε. Απλά, σταμάτησε η μουσική που ακούγαμε, άναψε ένας μπλε προβολέας και η μπάντα ανέβηκε στη σκηνή περπατώντας. Δευτερόλεπτα αργότερα, ακούσαμε τον Gene Simmons να λέει αυτό που ονειρευόμασταν για χρόνια, αυτό που είχαμε μετατρέψει σε σλόγκαν της εκδρομής μας...
YOU WANTED THE BEST? YOU GOT THE BEST! THE HOTTEST BAND OF THE WORLD... KISS!
Αρχή με το Deuce και μετά... ένα απίστευτο rock party. Ο ήχος ήταν καλός, τα φωτιστικά εκπληκτικά, τα πυροτεχνήματα εντυπωσιακά και οι φωτιές μια από τα ίδια. Η μπάντα ήταν ακριβώς όπως την περιμέναμε: δεμένη και χωρίς λάθη στο παίξιμο. Μοναδική παραφωνία, όσον αφορά τη μπάντα, τα φάλτσα του Paul Stanley από ένα σημείο και μετά (είπαν πως έχει βρογχίτιδα).
Ο κόσμος... Ε, τα είπα και πιο πριν. Λίγος και υποτονικός. Είναι ζήτημα αν συμμετείχαν στα τραγούδια καμιά πεντακοσαριά άτομα. Οι υπόλοιποι μου θύμιζαν κάτι από bar, το βράδυ του Σαββάτου. Αραχτοί με μια μπύρα στο χέρι, να περιμένουν να τους την πέσει καμιά γκόμενα. Κρίμα.
Κορυφαίες στιγμές της συναυλίας, κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι εκτελέσεις των Love gun και Detroit rock city, καθώς, φυσικά, και εκείνη του Rock 'n' Roll all night (όποιος ήταν εκεί, κατάλαβε γιατί οι Kiss είναι αυτοί που είναι).
Το πουλμανάκι μας περίμενε μπροστά στο βενζινάδικο, κάτω από τον κόμβο της Μαλακάσας. Σχεδόν μια ώρα μετά το τέλος της συναυλίας, ξεκινήσαμε. Κάναμε μια στάση στο Σείριο για "πρώτες ύλες" και μετά, χωρίς στάση, μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Λίγο πριν τις 6, βρισκόμασταν στο σημείο από όπου είχαμε ξεκινήσει. Και δώσαμε ραντεβού για την επόμενη εκδρομή μας, στο Rockwave. Αλλά και για τη μεθεπόμενη, 25 Ιουλίου, στη Σόφια. Το να δεις τους Metallica για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά είναι σοβαρό κίνητρο για να κάνεις ένα ταξιδάκι. Και στη Βουλγαρία... ο κόσμος ξέρει να ροκάρει.
Οι Kiss ήρθαν, μας είδαν και έφυγαν και, πιθανότατα, δεν θα πατήσουν ποτέ ξανά το πόδι τους στη χώρα μας. Το κοινό της συναυλίας, εκτός από μικρό, ήταν και ξενέρωτο. Προσωπικά πάντως, αφήνοντας στην άκρη το γεγονός ότι δεν έκλεισαν τη συναυλία τους με το γνωστό τρόπο (αγκαλιασμένοι και οι τέσσερις, να υποκλίνονται και να υπόσχονται πως θα ξανάρθουν) και τα σχόλια σχετικά με τον Tommy Thayer (δεν είναι δυνατόν να ξεφορτώνεσαι τον αρχιτζάνκαρο Ace Frehley και να φορτώνεσαι ένα κιθαρίστα χωρίς προσωπικότητα - συμφωνώ, αλλά το αφήνω στην άκρη), μπορώ να πω ότι η εμφάνισή τους άξιζε στο έπακρο τον κόπο που κάναμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου