Βόλτα εις τας Αθήνας...

Το μαγιάτικο ταξίδι στην Αθήνα είναι πάντα μια καλή αφορμή για να ηρεμήσω, να πάρω σημαντικές αποφάσεις, να κάνω ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή μου, αλλά και να συναντήσω ανθρώπους που δε μπορώ να βλέπω καθημερινά. Κάπως έτσι έλεγα πως θα γίνει και αυτή τη φορά και κάπως έτσι έγινε.

Το βράδυ της Παρασκευής δεν υπήρχε περιθώριο συνάντησης με κανέναν. Το πρόγραμμά μου ήταν πολύ συγκεκριμένο. Όπως επίσης και το πρωί και το μεσημέρι του Σαββάτου. Σάββατο βράδυ, όμως, ήμουν ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω. Και αποφάσισα να έρθω σε επαφή με τη Φρο. Γιατί? Γιατί γράφουμε σε κοινά fora από το 2004 (δε θυμάμαι ποιος από τους δύο είχε κάνει πρώτος την εγγραφή, όμως πρέπει να ήταν 2004) και δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ άλλοτε. Έστειλα το μήνυμα, ξεκίνησα, έφτασα, ξημέρωσε Σάββατο και, εκεί που περπατούσα αμέριμνος στις βουνοπλαγιές και τους χωματόδρομους του Κολωνακίου, χαζεύοντας τους αγρότες και τους ξυλοκόπους της περιοχής να μετακινούνται με τα αγροτικά τους αυτοκίνητα, αισθάνθηκα τη δόνηση του κινητού. Δεν είχα ξαναδεί τον αριθμό και δεν είχα ακούσει άλλη φορά τη συγκεκριμένη φωνή, αλλά η φράση “ο κύριος Sentinel?” με έκανε να καταλάβω. Ολέ, ολέ, ολέ...

Φτάνοντας το απόγευμα στο σημείο του ραντεβού μας, απέναντι από το “Άλσος Παγκρατίου”, διπλοπάρκαρα και ενοχλούσα τη διέλευση του τρόλλεϋ. Ήταν ακόμη ένα “σημάδι”, στο οποίο κανείς δεν έδωσε σημασία. Μέχρι να έρθει η Φρο, αναρωτήθηκα για μια ακόμη φορά για ποιο λόγο οι κάτοικοι των Αθηνών και των προαστίων τους δε λένε “πάρκα” τα πάρκα, αλλά “άλση”, “πεδία”, “κήπους” και πάει λέγοντας. Ανόητη και άχρηστη σκέψη, η οποία διεκόπη όταν άρχισα να γράφω sms προς τη Φρο, λέγοντάς της τι φορούσα, τόσο πάνω, όσο και κάτω από τη ζώνη. Η Φρο εμφανίστηκε, αφού πρώτα κόντεψε να μπει σε ένα Σκαραβαίο. Άρχισαν τα όργανα. Δύο λεπτά αργότερα και ενώ ήδη έπιανα το στομάχι μου από το γέλιο, μου είπε σχετικά με τη χαρά της Devian. Ολέ, ολέ και ξανά ολέ. Δε μπορεί, λέει, να έρθει επειδή δώσαμε ραντεβού τόσο μακριά. Ε, πάρτην και πες της πως κατεβαίνουμε Πειραιά, ήταν η απάντησή μου. Και την πήρε. Και κανονίσαμε...

Φτάσαμε στο μεγάλο λιμάνι, συναντηθήκαμε. κατευθηνθήκαμε προς τα βράχια της Πειραϊκής και εκεί είδα κι άλλο σημάδι, μια και η Devian μένει μόλις πενήντα μέτρα από ένα σημείο (μια ψαροταβέρνα) το οποίο έχω συνδυάσει με μια Συγχωρεμένη. Ούτε και τότε έδωσε κανείς σημασία.

Με το που καθίσαμε στο cafe, σαν γνήσιος Σαλονικιός, γνήσιος αντιγαύρος και γνήσιος οχτρός του Brave, άρχισα να την πέφτω στη γυναίκα του. Τη διπλάρωσα και άρχισα τις ανήθικες προτάσεις. Να κατέβουμε κάτω στα βράχια, να πάμε βαρκάδα, να χαζέψουμε τα άστρα και τα φώτα της πόλης, τίποτα όμως αυτή. Βράχος ηθικός και πιστή στο μεγάλο της έρωτα. Η δε Φρο, μας έλεγε το story της επίσκεψής της στα λημέρια του Εξαδέλφου Απολλωκοπρώνυμου και τις λεπτομέρειες της αγοράς του στεφανιού. Το γέλιο, το οποίο είχε αρχίσει από τη στιγμή που βρεθήκαμε στο Παγκράτι, δεν έλεγε να σταματήσει. Να σου και κάτι smsάκια προς τον Brave (έχω DATE με τη γυναίκα σου), ο χαβαλές δε σταματούσε. Έκανα και την πρόταση για Πατήσια, τα κορίτσια δέχτηκαν, ξανά μανά ολέ ολέ ολέ. Πήγαμε, συναντήσαμε έναν αγαπημένο φίλο, μαζί με τη σύντροφό του, ήπιαμε τα ποτάκια μας, κάναμε το χαβαλέ μας, πλερώσαμε τη ζημιά που κάναμε στο μαγαζί, βγήκαμε, που είναι το αυτοκίνητο? ΟΕΟ?

Και εδώ αρχίζουν οι άλλες απορίες μου... Απορία πρώτη: τι στο κέρατο το θέλετε το γαμωτρόλλεϋ σε κωλόστενα που δε μπορεί να περάσει ούτε ποδήλατο? Απορία δεύτερη: αφού το γαμωτρόλλεϋ δε περνάει από εκεί μετά τις 12 το βράδυ, γιατί μου πήρατε το αυτοκίνητο ωρέ ζαγάρια, περασμένες 12? Απορία τρίτη: ΓΑΜΩ ΤΟΥΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΥΣ ΣΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΚΑ ΣΑΣ, ΓΑΜΩ ΤΟ ΣΑΒΑΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΜΗΛΙΟ ΣΤΕΦΑΝΙ ΤΟΥ ΝΑΒΟΥΧΟΔΟΝΟΣΟΡΑ, ΤΙ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΗΘΕΛΕ Η ΓΑΜΩΠΙΝΑΚΙΔΑ ΠΕΡΙ “ΔΙΕΛΕΥΣΗΣ ΤΡΟΛΛΕΫ” ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΛΑΔΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ?

Ρε ζώα, τα κλαδιά των δέντρων είναι για να φτιάχνουν τις φωλιές τους τα πουλάκια. Όχι για να κρύβετε τις πινακίδες σας.

Anyway...

Παίρνω το 100 και ο κύριος, πραγματικά ευγενέστατος κατά τα λοιπά, μου κάνει την καρδιά περιβόλι. Στέλνω σήμα, λέει, προς όλες της μονάδες του νομού Αττικής αυτή τη στιγμή. Εσείς, πηγαίνετε στο ΑΤ Πατησίων να αναφέρετε την κλοπή. Πάει το αυτοκινητάκι μου, σκέφτηκα, πάει ο Κινέζος μου, αύριο το βράδυ θα είναι διαλυμένος σε κάποια μάντρα στο Ελμπασάν και τα κομμάτια του θα πουληθούν για ανταλλακτικά. Τα κορίτσια πάλι, αφού με ρώτησαν για 85η φορά αν ήμουν σίγουρος πως πάρκαρα εκεί και αφού είχαν δει την ταμπέλα, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μου ανεβάσουν το ηθικό.

Φτάνουμε στο ΑΤ Πατησίων (ήταν όντως κοντά, αλλά έτσι όπως ήμουν μου φάνηκε σαν να περπατούσα ώρες). Οι αστυνομικοί ήταν ευγενέστατοι. Α, παιδιά, το σωστό, σωστό. Μπορεί να τους τα έχω χώσει χίλιες φορές, αλλά το σωστό να λέγεται. Η κοπέλα τηλεφώνησε αμέσως στην Τροχαία και με ενημέρωσε σχετικά με το που βρίσκεται το αυτοκίνητο, ενώ ένας συνάδελφός της τηλεφώνησε στον κολλητό του στο ΑΤ Άνω Πόλης και ο χαβαλές, ο οποίος είχε χαθεί για ένα εικοσάλεπτο, επανήλθε δριμύτερος! Βγαίνοντας από το τμήμα, έπεσαν και κάτι ερωτήσεις του στυλ “θα μας το φέρετε?” και “θα μας πετάξετε μέχρι την Αγίου Κωνσταντίνου?”, αλλά, δυστυχώς, δεν πήραμε απάντηση...

Αγίου Κωνσταντίνου 45. Δίπλα, η ΙΣΤ' ΔΟΥ Αθηνών. Απέναντι, γραφεία της Νέας Δημοκρατίας. Εφιάλτης στο δρόμο με τις μάντρες. Ο νυχτοφύλακας, καλή του ώρα, ευγενέστατος. Μου δείχνει που βρίσκεται ο Κινέζος μου, τρέχω, τον αγκαλιάζω και, στο καπάκι, ξεκινάμε με τα πόδια για την Τροχαία. Μεταξουργείο. Και εκεί...

Ένας θεότρελος μεθυσμένος, να την έχει αράξει στο πεζούλι, δίπλα στην πόρτα των γραφείων. Οι αστυνομικοί να τον κοιτάζουν αδιάφορα, η αστυνομικίνα (με το μονόπετρο να λάμπει πάνω στο χέρι της) να έχει πάρει ανάποδες και να λέει πως θα τον κλείσει μέσα για 24 ώρες. Σφαίρα για Ομόνοια, παράβολα, κουβέντα και χαβαλές με τον ταρίφα (ο οποίος δεν έχασε την ευκαιρία να κάνει και έναν υπέροχο κύκλο στην επιστροφή), πάλι Τροχαία, μπαίνω μες στην τρελή χαρά, ΟΡΙΣΤΕ, ΣΑΣ ΤΑ'ΦΕΡΑ, ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΤΟ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΑΜΑΞΑΚΙ ΜΟΥ!

Ναι, τραγούδα... Το δίπλωμά σας, λέει, είναι άκυρο. Δεν έχει σφραγίδα. Και πως να έχει σφραγίδα καλέ κυρία, αφού έχω ψώρα με την καθαριότητα? Α, εγκω ντεν ξέρει τίποτις. Ή με φέρνετε άπλυτο ντίπλωμα ή παίρνετε τα τγια μου και πάτε για νανάκια.

Απελπισία με έπιασε... Πήγα να την πιάσω στο φιλικό (μέχρι και ξάδερφο μιας παλιάς μου αγάπης ανέφερα, που δούλευε στο ίδιο τμήμα μέχρι πρότινος), τίποτα αυτή: θέλω άπλυτο δίπλωμα.

Ε, εκεί ανέλαβε δράση η Φρο, ενώ η Devian κατέβαζε καντήλες από τα νεύρα της. Κάλεσε τον Ακάλυπτο, ο οποίος ήρθε και μας κάλυψε, το γέλιο δεν έλεγε να σταματήσει (ο αστυνομικός είχε την εντύπωση πως είμαι τύφλα στο μεθύσι), ο κοστουμαρισμένος κύριος έβγαζε ντροπαλά το κεφαλάκι του από τα κάγκελα του κελιού 33 και τα κορίτσια έλεγαν “ΤΖΑ!”, η μουσική περιλάμβανε στίχους που κολλούσαν στο όλο σκηνικό, όπως “εννέα όγδοα στης Καισαριανής τον τοίχο” και “στο κελί το διπλανό μου φέρανε τον αδερφό μου”, ένα θέαμα για όλη την οικογένεια, σκέτη παιδική χαρά.

Με τα πολλά, καταλήξαμε και πάλι στην Αγίου Κωνσταντίνου 45 (δίπλα η ΙΣΤ ΔΟΥ Αθηνών, απέναντι τα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας), πήραμε τον Κινέζο, την κάναμε για σουβλάκια στην Ομόνοια (φρόντισα ΚΑΙ ΠΑΛΙ να παρκάρω σε σημείο από όπου περνούσαν λεωφορεία) και, χωρίς άλλες λεπτομέρειες, αφού παραλάβαμε και άλλο ένα άτομο (δε λέω λεπτομέρειες, μην επιμένετε), κατέληξα να περάσω και από την Αραβαντινού, αλλά και από τη Ρηγίλλης, για να ξορκίσω το κακό...