Πόσα κιλά βλακείας μπορεί να κουβαλάει ένα κεφάλι?

Χωρίς άλλα σχόλια. Δέκα μέρες τώρα, χόρτασα βλήτα.

Έι, ψιτ, Θεέ... Δώσε μας ένα σόλο!

Τον άκουσα για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 85. Μεγάλη υπόθεση να έχεις φίλο δύο χρόνια μεγαλύτερο, όταν εκείνος έχει αδερφό πολλά χρόνια μεγαλύτερο. Ιδίως όταν εσύ είσαι μοναχοπαίδι. Έβαλε μια κασέτα να παίζει, έπεσαν τα πρώτα λόγια και ήρθε το ρεφρέν: Shadows of the past,
victims of the future. Ωραίος ο Gary Moore.

Άρχισα να την ψάχνω λίγο. Οι κασέτες από τη "Συννεφούλα" έμπαιναν στο δικό μου κασετόφωνο κι εγώ, τρελαμένος πιτσιρικάς, την έβρισκα άγρια. Μαζί και οι υπόλοιποι της παρέας. Χτυπιόμασταν ακούγοντας το Out in the fields. Μαθαίναμε τους Thin Lizzy και τους Colosseum II. Μετά μάθαμε πως ο Lynott πέθανε. Χρόνια ολόκληρα στα μονοπάτια της ηρωίνης, η καρδιά του δεν άντεξε. Το 87 βγήκε το Wild frontier. Το λάτρεψα. Ακόμη και σήμερα πιστεύω πως είναι ένα φανταστικό άλμπουμ, παρά το βιασμό του Over the hills... από τους Nightwish. Και το καλοκαίρι του 90, όταν κάθισα για πρώτη φορά στην κονσόλα και άκουσα το Σουμελίδη να λέει τι με κοιτάς, βάλε τραγούδι και ξεκίνα την εκπομπή, το χέρι πήγε κατευθείαν εκεί. Ο πρώτος δίσκος που είδα μπροστά μου, το πρώτο κομμάτι της πρώτης πλευράς. Το χέρι, ούτως ή άλλως, έτρεμε. Που να ψάχνεις τώρα με τα ακουστικά? Πάτησα το play, ο δίσκος άρχισε να γυρίζει και οι ροκάδες της Θεσσαλονίκης άκουγαν τα τύμπανα της εισαγωγής του Over the hills and far away. Από μέσα ακούστηκε η φωνάρα του Σουμελίδη. Στροφέεεεεες.

Ήταν η εποχή που το γύρισε στα blues. Όταν είσαι 18 και ζεις στο Ελλάντα, δεν έχεις ιδέα του τι είναι blues. Μεταξύ μας, ακόμη και σήμερα που έχω κλείσει τα 36, δε τολμάω να πω ότι ξέρω τι εστί blues. Το μόνο που κατάλαβα όλα αυτά τα χρόνια ήταν πως χωρίς το blues δεν θα υπήρχε rock. Απλά και ξεκάθαρα. Τέλος πάντων, εκείνη την εποχή είχε βγει το Still got the blues. Οι trendy φλούφληδες της εποχής την έβρισκαν με το Walking by myself. Οι γκομενίτσες έβρισκαν τη μελωδία του ομώνυμου κομματιού μοναδική. Ευτυχώς, μόδα ήταν και πέρασε.

Ο Moore συνέχισε στα ίδια blues μονοπάτια. Κάποια στιγμή σταμάτησα να ασχολούμαι με τη μουσική του. Και όλη η υπόλοιπή παρέα το ίδιο. Την ψάχναμε διαφορετικά. Τα alternative γκρουπάκια που ξεπετάχτηκαν εκείνα τα χρόνια μας ξενέρωναν. Offspring και μαλακίες, λέγαμε. Zeppelin παίζουν, με φωνητικά Pistols. Άλλος έκανε στροφή στα κλασσικά των 70's, άλλος σε Metal μονοπάτια, άλλος σε post punk καταστάσεις. Ήρθε η συνεργασία του με τον Bruce και τον Baker και ξενερώσαμε. Ωστόσο, πάντα τον μνημονεύαμε σε συζητήσεις περί κιθάρας, όταν καθόμασταν και κουβεντιάζαμε μέχρι το πρωί για το αν ο Blackmore ή ο Page είναι καλύτερος και για το αν ο Malmsteen έχει κάτι να πει ή, απλά, ανεβοκατεβάζει τα δάχτυλά του με ταχύτητα κροταλία.

Ωριμότητα. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το βιώνεις. Αισθάνθηκα να έρχεται γύρω στα 30. Στη δουλειά, στο σπίτι, στις γκόμενες, στα βιβλία, στη μουσική. Στη μουσική... Ένα βράδυ κατέβασα τα βινύλια από ράφι και άρχισα να τον ακούω. Τον λάτρεψα ξανά.

Το Σάββατο, στο κλειστό του Tae Kwon Do στο Φάληρο, "κλείνει" ένα εκπληκτικό συναυλιακό καλοκαίρι. Ένα κομμάτι από την ιστορία του rock και του blues, ένας πραγματικός ζωντανός θρύλος, θα δώσει την πρώτη του συναυλία στην Ελλάδα. Δεν έχω ιδέα για το αν το setlist θα περιλαμβάνει μόνο blues ή όχι. Και δε δίνω δεκάρα. Ας δω τα δάχτυλά του να ζωγραφίζουν επάνω στην ταστιέρα της Les Paul του, ας ακούσω τα σόλο του και θα είμαι ευτυχισμένος.

Έι, ψιτ, Θεέ... Δώσε μας ένα σόλο!

Σεμνά και μετρητά...

"Υπέροχα" τα νέα λογότυπα της ΕΡΤ. Αισθητική μπαμπουΐνου, θα έλγε κανείς.

Αυτά τα "υπέροχα" λογότυπα, κόστισαν στο μαλάκα Έλληνα φορολογούμενο (εσένα, εμένα, εμάς) μόλις 1,2 εκατομμύρια ευρώ.

Να το γράψω διαφορετικά? € 1.200.000,00.

Κύριε πρωθυπουργέ, έχουμε αρχίσει να το παραχέζουμε, πλέον.

Το ίδιο ισχύει και για εσάς, κύριε Ρουσόπουλε.

Συμμαζευτείτε. Θα σας πάρουμε με τις ντομάτες.

Ο ήλιος καίει.

Βαρέθηκα να διαβάζω και να ακούω μαλακίες τον τελευταίο καιρό, σχετικά με το γάμο ανάμεσα σε gay. Κατ'αρχήν, βαρέθηκα τους άντρακλες που χτυπιούνται για το πόσο κακοί είναι οι πούστηδες. Για τις λεσβίες, ούτε συζήτηση. Και γιατί να γίνει συζήτηση, μια και ο μέσος Έλληνας είναι τόσο μαλάκας ώστε να πιστεύει πως μια λεσβία θα υποκύψει άμεσα στη γοητεία του? Άκουσα και διάβασα απόψεις που με έκαναν να γελάσω, να θυμώσω, να πω άει σιχτίρ και σας βαρέθηκα ρε ψώνια. Από το πόσο ικανός είναι ένας gay για να φυλάξει τα σύνορα και να μας σώσει από τους Τούρκους, μέχρι το περίφημο "καλύτερα να νεκροφιλήσω το γιο μου παρά να μου βγει πούστης". Λες, ρε μαλάκα, να σου δώσει λόγο αν βγει πούστης?

Προσβάλει, λένε, την αισθητική τους. Κι εμένα με προσβάλει το να βλέπω τους κάφρους να πετάνε φωτοβολίδες στο γήπεδο, αλλά δεν είδα κανέναν να ζητάει να τους αφαιρεθεί το δικαίωμα του γάμου. Όπως επίσης με προσβάλει το να βλέπω τις κατινίστικες εκπομπές στην τηλεόραση. Όπως επίσης με προσβάλει το να βλέπω μια ολόκληρη γενιά πτυχιούχων να μη μπορεί να γράψει μια πρόταση χωρίς ένα ορθογραφικό λάθος. Όπως επίσης με προσβάλει το να βλέπω μανάδες να κάθονται στη θέση του συνοδηγού και να κρατάνε στην αγκαλιά τους τα μωρά τους. Για όλους αυτούς, βασταγεροί άντρακλες και ελληνάρες μου, έχετε κάτι να πείτε?

Δεν είναι δυνατό να στερούνται συμπολίτες μας στοιχειώδη δικαιώματα, με κριτήριο το αν ερεθίζονται σεξουαλικά από άνδρες ή γυναίκες. Μπορείτε να το βάλετε μέσα στο κεφάλι σας ή όχι?

Τέλος, δε μπορώ να μη μνημονεύσω τη στάση του αρχιεπισκόπου των Ελλήνων ορθοδόξων. Κάτι ξέρει ο άνθρωπος και δε μιλάει. Αν μη τι άλλο, δείχνει σεμνότητα και ταπεινότητα.

Πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή?

Τιμωρήθηκε, λέει, η ΚΑΕ Ολυμπιακός επειδή ένας πήθικος πέταξε μια μπουκάλα ούζο στην κεφάλα του διατητή (sic). Και τιμωρήθηκε, λέει, αυστηρότατα. Μιλάμε για πολύ βαριά "καμπάνα".

Εννέα χιλιάδες ευρώπουλα ( € 9000,00) και δύο (2) αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών.

Τόση αξία έχει μια ανθρώπινη ζωή στο Ελλαντιστάν. Και τόση αξία έχει το γεγονός ότι κάποιες εκατοντάδες πατεράδες αποφάσισαν, μετά από αυτό το συμβάν, να μη πάνε ποτέ στο γήπεδο με τα βλαστάρια τους.

Κάθε μέρα που περνάει, βρίσκω και έναν επιπλέον λόγο να ντρέπομαι που ζω εδώ. Να ντρέπομαι γι'αυτό που γράφει η ταυτότητά μου.

Γιατί, άραγε?

Eurovision 2008

Είμαι εχθρός του ελληνισμού και της ορθοδοξίας. Έγραψα την Καλομοίρα τα παλιά μου και βγήκα για σόδες (είπα να κόψω για λίγο καιρό το αλκοόλ). Κι αν έμενα μέσα, θα ψήφιζα τους δαίμονες Terasbetoni.

Στο μεταξύ, όπως διαβάζω εδώ και λίγη ώρα στα ειδησεογραφιά sites, τα πάντα άλλαξαν σ'αυτή τη χώρα τις τελευταίες 10-12 ώρες. Κυκλοφορεί πλέον στα βενζινάδικα ορυκτέλαιο, αναμεμειγμένο με ηλιέλαιο. Η τιμή της βενζίνης έπεσε στα 0,80 ευρώ/λίτρο. Ανακοινώθηκαν ήδη οι νέες συντάξεις και η κατώτερη είναι στα 1200 ευρώ. Στη Θεσσαλονίκη χτιστηκαν δεκάδες σχολεία, μέσα σε ελάχιστες ώρες, και ως εκ τούτου η διπλοβάρδια καταργείται οριστικά και αμετάκλητα. Οι Σκοπιανοί ζήτησαν να αναγνωριστεί το κράτος τους με το όνομα Βαρντάρσκα. Οι Τούρκοι ζήτησαν συγνώμη για τις παραβιάσεις του εθνικού μας εναερίου χώρου, καθώς και του FIR Αθηνών. Ξεκαθάρισαν δεν ότι οι γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο ήταν ένα κακόγουστο αστείο από μέρους τους.

Οι τιμές των τροφίμων έπεσαν, σε σημείο να νομίζουμε πως είναι πρωταπριλιά. Ίσα με 60% μείον. Δεν υπάρχει πλέον ανεργία. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε πως υπάρχουν πάνω από 200.000 κενές θέσεις εργασίας, οι οποίες θα πρέπει να καλυφθούν από μετανάστες. Η εγκληματικότητα εξαφανίστηκε. Χτίστηκαν από δύο νοσοκομεία σε κάθε πρωτεύουσα νομού και επανδρώθηκαν πλήρως. Όλοι οι δρόμοι-καρμανιόλες κατασκευάστηκαν από την αρχή. Οι χωματερές του θανάτου έκλεισαν και δημιουργήθηκαν ΧΥΤΑ σε κάθε πόλη και χωριό. Έγιναν αναδασώσεις σε όλες τις καμένες περιοχές, ανά την ελληνική επικράτεια. Ο ΟΤΕ, για να ευχαριστήσει τους Έλληνες πολίτες λίγο καιρό πριν τον αναλάβουν οι Γερμανοί, έστησε νέο δίκτυο και, πλέον, ακόμη και οι κάτοικοι του πιο απομακρυσμένου χωριού έχουν πρόσβαση στο internet με γραμμή DSL. Η ΔΕΗ έχτισε νέα εργοστάσια, φιλικά προς το περιβάλλον, και δεν υπάρχει πλέον κανένας κίνδυνος blackout, μια και έχει πια τη δυνατότητα να πουλάει ρεύμα σε όλες τις βαλκανικές χώρες. Οι τράπεζες, με κοινή τους ανακοίνωση, απέσυραν όλες τις αιτήσεις κατάσχεσης ακινήτων. Οι παραλίες μας καθάρισαν. Στους δρόμους όλων των πόλεων φτιάχτηκαν λωρίδες για τα ποδήλατα.

Και ο ΠΑΟΚ είναι έτοιμος να κατακτήσει το Champions League.






Καλομοίρα, σε ευχαριστούμε. Όπως ευχαριστούμε και όλα τα καθίκια των media, τα οποία φροντίζουν για την εξάπλωση της διανοητικής σύφιλης από την οποία πάσχει το 95% των κατοίκων αυτής της σκατοχώρας.

Βγενόπουλος (βγενάκης και μπενάκης)

Έχει χαλάσει ο ντουνιάς με τις απειλές και τις μηνύσεις του. Δύο εκατομμύρια ζητάει από τον έναν, ένα εκατομμύριο από τον άλλον, εκατό χιλάρικα από τον τρίτο. Λέτε να ζητήσει κανένα ψιλό και από εμένα?

Ωχ, νομίζω πως έκανα κάποιο λάθος με τη φωτογραφία...

You wantd the best? Then, you got the best...

Το ραντεβού μας ήταν στις 9 το πρωί, στην Πολυτεχνείου, απέναντι από τα Λαδάδικα. Απ'ότι κατάλαβα, ο μόνος που είχε κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ ήταν ο οδηγός μας. Άλλοι βγήκαν για διασκέδαση, άλλοι δούλευαν, άλλοι έπεσαν για ύπνο και δεν τα κατάφεραν. Φτάσαμε εκεί στις 9 ακριβώς και οι περισσότεροι είχαν ήδη μαζευτεί. Καλημέρες, καφέδες, τυρόπιτες και το σλόγκαν της εκδρομής μας, βγαλμένο μέσα από τα shows των Kiss και τα Alive albums. Ένα σλόγκαν που προκάλεσε αίσθηση, αρκετές ώρες αργότερα, έξω από το Terra Vibe.

Όσοι πίστευαν πως θα κοιμηθούν στη διάρκεια του ταξιδιού, με ελάχιστες εξαιρέσεις, διαψεύστηκαν. Όταν βρίσκεσαι σε πουλμανάκι των 24 ατόμων και ξεκινάς να κάνεις 465 χιλιόμετρα δρόμο για να δεις τους Kiss, δε σε παίρνει να κοιμηθείς. Ακούγαμε τη μουσική μας, πίναμε τις μπύρες μας, κάναμε και τρεις στάσεις παρακαλώ. Για να μη μιλήσουμε για τις πλάκες που έκαναν κάποιοι, οι οποίες κρατούσαν κι εμάς τους υπόλοιπους ξύπνιους. Τελικά, λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι ήμασταν αραδιασμένοι στην ταβέρνα "Συντριβάνι", στη Μαλακάσα, περιμένοντας τις σαλάτες μας, τα κοψίδια μας και την πιπερόπιτά μας (μπουγάτσα με πιπέρι, όπως λέγαμε). Κι αφού φάγαμε και ήπιαμε του σκασμού, γύρω στις 7, μπήκαμε και πάλι στο πουλμανάκι. Ο οδηγός μας, πραγματικός τσάκαλος, μας άφησε ακριβώς μπροστά στην είσοδο του Terra Vibe. Κι εμείς, σαν καλά τρελοκομεία, μαζευτήκαμε και φωνάξαμε παρεούλα...

YOU WANTED THE BEST? YOU GOT THE BEST! THE HOTTEST BAND OF THE WORLD... KISS!

Αφού περάσαμε τους ελέγχους και μας έβαλαν να φορέσουμε και εκείνα τα γελοία πλαστικα κορδελάκια στο χέρι (ουυυυυ, σιξ χάντρεντ σίξτι σιξ), ήρθε για αρκετά παιδιά της παρέας η πρώτη γνωριμία με το χώρο. Αλλαγμένο ελαφρώς το Terra Vibe, για μια ακόμη φορά. Με πολύ λιγότερες τουαλέτες, σε σχέση με τα Rockwave. Αυτό που μας άγχωσε από την πρώτη στιγμή ήταν ο κόσμος, ο οποίος μας φαινόταν λίγος. Και ήταν όντως, δυστυχώς, λίγος, μια και τα αδέρφια μας οι ροκάδες από την πρωτεύουσα έχουν αρχίσει να συμπεριφέρονται σαν μαλακισμένοι νεόπλουτοι και να σνομπάρουν τέτοιες συναυλίες. Δε θέλει και πολύ, όμως. Πέντε καλά μποϊκοτάζ να κάνουμε εμείς οι βόρειοι στις φετινές συναυλίες (η Σόφια είναι πολύ πιο κοντά από την Αθήνα και οι τιμές των εισιτηρίων είναι απίστευτα πιο χαμηλές) και τότε θα δείτε, μαλάκες αδερφοί μας, αν θα σας ξαναφέρει μεγάλο όνομα η DiDi Music. Να δείτε του χρόνου ένα Rockwave με πρώτο όνομα τους Celtic Frost, να μάθετε να φέρεστε. Περίμενα να δω γύρω στα 20,000 άτομα. Τελικά, ούτε καν 10,000 δεν έκαναν τον κόπο.

Και λυπάμαι για το επιθετικό ύφος, αλλά σας αξίζει 100%.

Οι Cinder Road έπαιξαν αρκετά καλά, αλλά, δυστυχώς, το κοινό ήταν εντελώς αδιάφορο. Πράγμα που αποδίδαμε στο ότι ο κόσμος ήταν διψασμένος για να δει τους Kiss. Και πάλι διαψευστήκαμε, δυστυχώς. Εμένα πάντως μου άρεσαν πολύ και πιστεύω πως το μέλλον τους ανήκει.

Η είσοδος των Kiss στη σκηνή ήταν λιτή. Χωρίς ηχογραφημένα σολάκια, χωρίς επίδειξη από τους προβολείς. Το show, ούτως ή άλλως, θα το παρακολουθούσαμε. Απλά, σταμάτησε η μουσική που ακούγαμε, άναψε ένας μπλε προβολέας και η μπάντα ανέβηκε στη σκηνή περπατώντας. Δευτερόλεπτα αργότερα, ακούσαμε τον Gene Simmons να λέει αυτό που ονειρευόμασταν για χρόνια, αυτό που είχαμε μετατρέψει σε σλόγκαν της εκδρομής μας...

YOU WANTED THE BEST? YOU GOT THE BEST! THE HOTTEST BAND OF THE WORLD... KISS!


Αρχή με το Deuce και μετά... ένα απίστευτο rock party. Ο ήχος ήταν καλός, τα φωτιστικά εκπληκτικά, τα πυροτεχνήματα εντυπωσιακά και οι φωτιές μια από τα ίδια. Η μπάντα ήταν ακριβώς όπως την περιμέναμε: δεμένη και χωρίς λάθη στο παίξιμο. Μοναδική παραφωνία, όσον αφορά τη μπάντα, τα φάλτσα του Paul Stanley από ένα σημείο και μετά (είπαν πως έχει βρογχίτιδα).

Ο κόσμος... Ε, τα είπα και πιο πριν. Λίγος και υποτονικός. Είναι ζήτημα αν συμμετείχαν στα τραγούδια καμιά πεντακοσαριά άτομα. Οι υπόλοιποι μου θύμιζαν κάτι από bar, το βράδυ του Σαββάτου. Αραχτοί με μια μπύρα στο χέρι, να περιμένουν να τους την πέσει καμιά γκόμενα. Κρίμα.

Κορυφαίες στιγμές της συναυλίας, κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι εκτελέσεις των Love gun και Detroit rock city, καθώς, φυσικά, και εκείνη του Rock 'n' Roll all night (όποιος ήταν εκεί, κατάλαβε γιατί οι Kiss είναι αυτοί που είναι).




Το πουλμανάκι μας περίμενε μπροστά στο βενζινάδικο, κάτω από τον κόμβο της Μαλακάσας. Σχεδόν μια ώρα μετά το τέλος της συναυλίας, ξεκινήσαμε. Κάναμε μια στάση στο Σείριο για "πρώτες ύλες" και μετά, χωρίς στάση, μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Λίγο πριν τις 6, βρισκόμασταν στο σημείο από όπου είχαμε ξεκινήσει. Και δώσαμε ραντεβού για την επόμενη εκδρομή μας, στο Rockwave. Αλλά και για τη μεθεπόμενη, 25 Ιουλίου, στη Σόφια. Το να δεις τους Metallica για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά είναι σοβαρό κίνητρο για να κάνεις ένα ταξιδάκι. Και στη Βουλγαρία... ο κόσμος ξέρει να ροκάρει.

Οι Kiss ήρθαν, μας είδαν και έφυγαν και, πιθανότατα, δεν θα πατήσουν ποτέ ξανά το πόδι τους στη χώρα μας. Το κοινό της συναυλίας, εκτός από μικρό, ήταν και ξενέρωτο. Προσωπικά πάντως, αφήνοντας στην άκρη το γεγονός ότι δεν έκλεισαν τη συναυλία τους με το γνωστό τρόπο (αγκαλιασμένοι και οι τέσσερις, να υποκλίνονται και να υπόσχονται πως θα ξανάρθουν) και τα σχόλια σχετικά με τον Tommy Thayer (δεν είναι δυνατόν να ξεφορτώνεσαι τον αρχιτζάνκαρο Ace Frehley και να φορτώνεσαι ένα κιθαρίστα χωρίς προσωπικότητα - συμφωνώ, αλλά το αφήνω στην άκρη), μπορώ να πω ότι η εμφάνισή τους άξιζε στο έπακρο τον κόπο που κάναμε.

Βόλτα εις τας Αθήνας...

Το μαγιάτικο ταξίδι στην Αθήνα είναι πάντα μια καλή αφορμή για να ηρεμήσω, να πάρω σημαντικές αποφάσεις, να κάνω ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή μου, αλλά και να συναντήσω ανθρώπους που δε μπορώ να βλέπω καθημερινά. Κάπως έτσι έλεγα πως θα γίνει και αυτή τη φορά και κάπως έτσι έγινε.

Το βράδυ της Παρασκευής δεν υπήρχε περιθώριο συνάντησης με κανέναν. Το πρόγραμμά μου ήταν πολύ συγκεκριμένο. Όπως επίσης και το πρωί και το μεσημέρι του Σαββάτου. Σάββατο βράδυ, όμως, ήμουν ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω. Και αποφάσισα να έρθω σε επαφή με τη Φρο. Γιατί? Γιατί γράφουμε σε κοινά fora από το 2004 (δε θυμάμαι ποιος από τους δύο είχε κάνει πρώτος την εγγραφή, όμως πρέπει να ήταν 2004) και δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ άλλοτε. Έστειλα το μήνυμα, ξεκίνησα, έφτασα, ξημέρωσε Σάββατο και, εκεί που περπατούσα αμέριμνος στις βουνοπλαγιές και τους χωματόδρομους του Κολωνακίου, χαζεύοντας τους αγρότες και τους ξυλοκόπους της περιοχής να μετακινούνται με τα αγροτικά τους αυτοκίνητα, αισθάνθηκα τη δόνηση του κινητού. Δεν είχα ξαναδεί τον αριθμό και δεν είχα ακούσει άλλη φορά τη συγκεκριμένη φωνή, αλλά η φράση “ο κύριος Sentinel?” με έκανε να καταλάβω. Ολέ, ολέ, ολέ...

Φτάνοντας το απόγευμα στο σημείο του ραντεβού μας, απέναντι από το “Άλσος Παγκρατίου”, διπλοπάρκαρα και ενοχλούσα τη διέλευση του τρόλλεϋ. Ήταν ακόμη ένα “σημάδι”, στο οποίο κανείς δεν έδωσε σημασία. Μέχρι να έρθει η Φρο, αναρωτήθηκα για μια ακόμη φορά για ποιο λόγο οι κάτοικοι των Αθηνών και των προαστίων τους δε λένε “πάρκα” τα πάρκα, αλλά “άλση”, “πεδία”, “κήπους” και πάει λέγοντας. Ανόητη και άχρηστη σκέψη, η οποία διεκόπη όταν άρχισα να γράφω sms προς τη Φρο, λέγοντάς της τι φορούσα, τόσο πάνω, όσο και κάτω από τη ζώνη. Η Φρο εμφανίστηκε, αφού πρώτα κόντεψε να μπει σε ένα Σκαραβαίο. Άρχισαν τα όργανα. Δύο λεπτά αργότερα και ενώ ήδη έπιανα το στομάχι μου από το γέλιο, μου είπε σχετικά με τη χαρά της Devian. Ολέ, ολέ και ξανά ολέ. Δε μπορεί, λέει, να έρθει επειδή δώσαμε ραντεβού τόσο μακριά. Ε, πάρτην και πες της πως κατεβαίνουμε Πειραιά, ήταν η απάντησή μου. Και την πήρε. Και κανονίσαμε...

Φτάσαμε στο μεγάλο λιμάνι, συναντηθήκαμε. κατευθηνθήκαμε προς τα βράχια της Πειραϊκής και εκεί είδα κι άλλο σημάδι, μια και η Devian μένει μόλις πενήντα μέτρα από ένα σημείο (μια ψαροταβέρνα) το οποίο έχω συνδυάσει με μια Συγχωρεμένη. Ούτε και τότε έδωσε κανείς σημασία.

Με το που καθίσαμε στο cafe, σαν γνήσιος Σαλονικιός, γνήσιος αντιγαύρος και γνήσιος οχτρός του Brave, άρχισα να την πέφτω στη γυναίκα του. Τη διπλάρωσα και άρχισα τις ανήθικες προτάσεις. Να κατέβουμε κάτω στα βράχια, να πάμε βαρκάδα, να χαζέψουμε τα άστρα και τα φώτα της πόλης, τίποτα όμως αυτή. Βράχος ηθικός και πιστή στο μεγάλο της έρωτα. Η δε Φρο, μας έλεγε το story της επίσκεψής της στα λημέρια του Εξαδέλφου Απολλωκοπρώνυμου και τις λεπτομέρειες της αγοράς του στεφανιού. Το γέλιο, το οποίο είχε αρχίσει από τη στιγμή που βρεθήκαμε στο Παγκράτι, δεν έλεγε να σταματήσει. Να σου και κάτι smsάκια προς τον Brave (έχω DATE με τη γυναίκα σου), ο χαβαλές δε σταματούσε. Έκανα και την πρόταση για Πατήσια, τα κορίτσια δέχτηκαν, ξανά μανά ολέ ολέ ολέ. Πήγαμε, συναντήσαμε έναν αγαπημένο φίλο, μαζί με τη σύντροφό του, ήπιαμε τα ποτάκια μας, κάναμε το χαβαλέ μας, πλερώσαμε τη ζημιά που κάναμε στο μαγαζί, βγήκαμε, που είναι το αυτοκίνητο? ΟΕΟ?

Και εδώ αρχίζουν οι άλλες απορίες μου... Απορία πρώτη: τι στο κέρατο το θέλετε το γαμωτρόλλεϋ σε κωλόστενα που δε μπορεί να περάσει ούτε ποδήλατο? Απορία δεύτερη: αφού το γαμωτρόλλεϋ δε περνάει από εκεί μετά τις 12 το βράδυ, γιατί μου πήρατε το αυτοκίνητο ωρέ ζαγάρια, περασμένες 12? Απορία τρίτη: ΓΑΜΩ ΤΟΥΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΥΣ ΣΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΚΑ ΣΑΣ, ΓΑΜΩ ΤΟ ΣΑΒΑΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΜΗΛΙΟ ΣΤΕΦΑΝΙ ΤΟΥ ΝΑΒΟΥΧΟΔΟΝΟΣΟΡΑ, ΤΙ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΗΘΕΛΕ Η ΓΑΜΩΠΙΝΑΚΙΔΑ ΠΕΡΙ “ΔΙΕΛΕΥΣΗΣ ΤΡΟΛΛΕΫ” ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΛΑΔΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ?

Ρε ζώα, τα κλαδιά των δέντρων είναι για να φτιάχνουν τις φωλιές τους τα πουλάκια. Όχι για να κρύβετε τις πινακίδες σας.

Anyway...

Παίρνω το 100 και ο κύριος, πραγματικά ευγενέστατος κατά τα λοιπά, μου κάνει την καρδιά περιβόλι. Στέλνω σήμα, λέει, προς όλες της μονάδες του νομού Αττικής αυτή τη στιγμή. Εσείς, πηγαίνετε στο ΑΤ Πατησίων να αναφέρετε την κλοπή. Πάει το αυτοκινητάκι μου, σκέφτηκα, πάει ο Κινέζος μου, αύριο το βράδυ θα είναι διαλυμένος σε κάποια μάντρα στο Ελμπασάν και τα κομμάτια του θα πουληθούν για ανταλλακτικά. Τα κορίτσια πάλι, αφού με ρώτησαν για 85η φορά αν ήμουν σίγουρος πως πάρκαρα εκεί και αφού είχαν δει την ταμπέλα, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μου ανεβάσουν το ηθικό.

Φτάνουμε στο ΑΤ Πατησίων (ήταν όντως κοντά, αλλά έτσι όπως ήμουν μου φάνηκε σαν να περπατούσα ώρες). Οι αστυνομικοί ήταν ευγενέστατοι. Α, παιδιά, το σωστό, σωστό. Μπορεί να τους τα έχω χώσει χίλιες φορές, αλλά το σωστό να λέγεται. Η κοπέλα τηλεφώνησε αμέσως στην Τροχαία και με ενημέρωσε σχετικά με το που βρίσκεται το αυτοκίνητο, ενώ ένας συνάδελφός της τηλεφώνησε στον κολλητό του στο ΑΤ Άνω Πόλης και ο χαβαλές, ο οποίος είχε χαθεί για ένα εικοσάλεπτο, επανήλθε δριμύτερος! Βγαίνοντας από το τμήμα, έπεσαν και κάτι ερωτήσεις του στυλ “θα μας το φέρετε?” και “θα μας πετάξετε μέχρι την Αγίου Κωνσταντίνου?”, αλλά, δυστυχώς, δεν πήραμε απάντηση...

Αγίου Κωνσταντίνου 45. Δίπλα, η ΙΣΤ' ΔΟΥ Αθηνών. Απέναντι, γραφεία της Νέας Δημοκρατίας. Εφιάλτης στο δρόμο με τις μάντρες. Ο νυχτοφύλακας, καλή του ώρα, ευγενέστατος. Μου δείχνει που βρίσκεται ο Κινέζος μου, τρέχω, τον αγκαλιάζω και, στο καπάκι, ξεκινάμε με τα πόδια για την Τροχαία. Μεταξουργείο. Και εκεί...

Ένας θεότρελος μεθυσμένος, να την έχει αράξει στο πεζούλι, δίπλα στην πόρτα των γραφείων. Οι αστυνομικοί να τον κοιτάζουν αδιάφορα, η αστυνομικίνα (με το μονόπετρο να λάμπει πάνω στο χέρι της) να έχει πάρει ανάποδες και να λέει πως θα τον κλείσει μέσα για 24 ώρες. Σφαίρα για Ομόνοια, παράβολα, κουβέντα και χαβαλές με τον ταρίφα (ο οποίος δεν έχασε την ευκαιρία να κάνει και έναν υπέροχο κύκλο στην επιστροφή), πάλι Τροχαία, μπαίνω μες στην τρελή χαρά, ΟΡΙΣΤΕ, ΣΑΣ ΤΑ'ΦΕΡΑ, ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΤΟ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΑΜΑΞΑΚΙ ΜΟΥ!

Ναι, τραγούδα... Το δίπλωμά σας, λέει, είναι άκυρο. Δεν έχει σφραγίδα. Και πως να έχει σφραγίδα καλέ κυρία, αφού έχω ψώρα με την καθαριότητα? Α, εγκω ντεν ξέρει τίποτις. Ή με φέρνετε άπλυτο ντίπλωμα ή παίρνετε τα τγια μου και πάτε για νανάκια.

Απελπισία με έπιασε... Πήγα να την πιάσω στο φιλικό (μέχρι και ξάδερφο μιας παλιάς μου αγάπης ανέφερα, που δούλευε στο ίδιο τμήμα μέχρι πρότινος), τίποτα αυτή: θέλω άπλυτο δίπλωμα.

Ε, εκεί ανέλαβε δράση η Φρο, ενώ η Devian κατέβαζε καντήλες από τα νεύρα της. Κάλεσε τον Ακάλυπτο, ο οποίος ήρθε και μας κάλυψε, το γέλιο δεν έλεγε να σταματήσει (ο αστυνομικός είχε την εντύπωση πως είμαι τύφλα στο μεθύσι), ο κοστουμαρισμένος κύριος έβγαζε ντροπαλά το κεφαλάκι του από τα κάγκελα του κελιού 33 και τα κορίτσια έλεγαν “ΤΖΑ!”, η μουσική περιλάμβανε στίχους που κολλούσαν στο όλο σκηνικό, όπως “εννέα όγδοα στης Καισαριανής τον τοίχο” και “στο κελί το διπλανό μου φέρανε τον αδερφό μου”, ένα θέαμα για όλη την οικογένεια, σκέτη παιδική χαρά.

Με τα πολλά, καταλήξαμε και πάλι στην Αγίου Κωνσταντίνου 45 (δίπλα η ΙΣΤ ΔΟΥ Αθηνών, απέναντι τα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας), πήραμε τον Κινέζο, την κάναμε για σουβλάκια στην Ομόνοια (φρόντισα ΚΑΙ ΠΑΛΙ να παρκάρω σε σημείο από όπου περνούσαν λεωφορεία) και, χωρίς άλλες λεπτομέρειες, αφού παραλάβαμε και άλλο ένα άτομο (δε λέω λεπτομέρειες, μην επιμένετε), κατέληξα να περάσω και από την Αραβαντινού, αλλά και από τη Ρηγίλλης, για να ξορκίσω το κακό...